Sind ik Youtube ontdekt heb mag ik ’s avonds voor het slapen gaan graag even terug in de tijd gaan. Mijn voorkeur gaat dan uit naar muziekvideos of live-opnamen van ‘back in the days’. Tja, ouder worden heet dat ofzo. Enfin, zo vond ik gisteravond een prachtige live opname van Marillion’s Script for a Jester’s Tear van het gelijknamige album uit 1983.

In 1983 (ik was toen acht) kende ik Marillion nog niet. In 1988 was dat echter wel het geval, nadat ik hun waarschijnlijk bekendste nummer ‘Kayleigh’ hoorde in Veronica’s top 100 Allertijden. Het nummer stond dat jaar op plaats 17 in deze lijst. Misplaced Childhood, het briljante conceptalbum van Marillion uit 1985, waarvan o.a. Kayleigh op single werd uitgebracht, prijkte daarna snel in mijn cd collectie. In no time was platenboer Elpee in Groningen de beperkte voorraad Marillion kwijt, want de drie andere albums (Script for a Jester’s Tear (1983), Fugazi (1984) en Clutching at Straws (1987) kocht ik de week erna. Helaas was 1988 ook het jaar van de split up tussen leadzanger Fish en de rest van de band. Fish liet op vrijdag 16 september 1988 weten dat de band en hij op muzikaal en tekstueel vlak steeds verder uit elkaar groeiden. Dit had hem er toe doen besluiten solo verder te gaan. Marillion ging ook verder met nieuwe zanger Steve Hogarth. Dat had ik dus weer, net een band ontdekt en even later is de split-up een feit. Later is hetzelfde grapje me overigens ook nog met the Pixies overkomen. Arme ik

Marillion liet als eerste weer van zich horen met Season’s End in 1989. Ik vond en vind het nog steeds een zeer goed te beluisteren album met een paar briljante nummers (waaronder het openingsnummer ‘The King of Sunset Town’). Wel moest ik erg wennen aan Steve Hogarth’s stemgeluid. Fish volgde in 1990 met zijn solodebuut Vigil in a Wilderness of Mirrors. Vigil was ontegenzeggelijk Fish, maar ook ontegenzeggelijk geen Marillion. Beide albums heb ik overigens nog gekocht, evenals Season End’s opvolger Holidays in Eden. Toen had ik het eigenlijk wel helemaal gehad met Marillion. Ik vond het album veel te soft en begon me steeds meer te irriteren aan Steve Hogarth’s stem. Mede door een ‘lichte wijziging’ wat muzieksmaak betreft (alternatieve muziek was helemaal hip) verloor ik hierna zowel Fish als Marillion uit het oog. Het moge duidelijk zijn: ik behoor tot het kamp van Marillion+Fish=Marillion. Veel echte Marillion fans denken hier (gelukkig) anders over, en daarvoor heb ik niets anders dan respect. Toch wil ik hieronder nog even duidelijk maken wat het verschil is tussen Fish + Marillion en Steve Hogarth + Marillion. Natuurlijk is het niet helemaal eerlijk, want:

1. Het betreft in beide gevallen een live uitvoering van ‘Script for a Jester’s Tear’, een nummer uit het Fish tijdperk wat hem dus op het lijf is geschreven.
2. De opname met Fish is uit de 80’s, die met Hogarth flink wat jaren later. De jaartjes beginnen natuurlijk ook te tellen bij de heren van Marillion.

Objectief? Niet echt dus. Helaas heb ik geen recente opname van het nummer van de hand van Fish kunnen vinden, dus de vergelijking gaat een beetje mank. Maar goed, genoeg hierover. Geniet van beide opnamen en laat ’s weten wat jullie ervan vinden.

Script for a Jester’s Tear met Fish

Link naar video op Youtube.com

Script for a Jester’s Tear met Steve Hogarth

Link naar video op Youtube.com

Fish - Vigil in a Wilderness of Mirrors

Overigens haalt Fish tegenwoordig de hoge noten ook niet echt meer. Zijn charisma is echter vrijwel onveranderd (en Vigil in a Wilderness of Mirrors blijft een briljant nummer):

Link naar video op Youtube.com