Eergister, 8 juli, kwam het zevende album van Me First and the Gimme Gimmes, getiteld ‘Have Another Ball’ uit. Het bevat als vanouds weer een aantal ‘punkified pop classics’. Er is echter een duidelijk verschil met de vorige zes albums: het betreft opnamen uit het tijdperk van hun eerste album, ‘Have a Ball’ uit 1997. Een soort van outtakes zeg maar. Een aantal nummers verscheen overigens wel eerder als b-kantje en/of op compilatie albums.
Het thema van ‘Have Another Ball’ is, net zoals ‘Have a Ball’ logischerwijs, hits van overwegend Amerikaanse artiesten uit de 60’s en 70’s. Paul Simon wordt zelfs twee keer te grazen genomen door de heren; zowel de klassieker ‘The boxer’ van Simon & Garfunkel als ‘Mother And Child Reunion’ worden gecomprimeerd in iets meer dan 2 minuten lekkere herrie.
De complete tracklisting van Have Another Ball (met tussen haakjes de originele uitvoerenden danwel schrijvers):
- Rich Girl (Daryl Hall & John Oates) - hmm, een top 10 hit uit 1977, en toch nog nooit eerder gehoord. Oeps.
- The Boxer (Simon & Garfunkel) - het origineel vind ik vreselijk (verder alle respect voor Simon & Garfunkel), 123x zo snel en met gillende gitaren is het een stuk beter te pruimen
- Country Roads (John Denver) - het allereerste nummer dat ik ooit van MFATGG hoorde, deze schalde bijna voortdurend als mp3′tje over de speakers van een UNIX terminal in het computerhok op de faculteit letteren in Groningen.
- I Write the Songs (Bruce Johnston) - zegt me helemaal niks, is volgens mijn gegevens ook nooit een hit geweest in Nederland.
- Sodomy (uit de musical ‘Hair‘) - een hoop vieze woorden in dertig seconden, foei toch!
- You’ve Got a Friend (Carole King) - het intro is van Blitzkrieg Bop van The Ramones.
- Mahogany (Diana Ross) - Do yoy knooowwww where you’re going to, lala la la…
- Mother and Child Reunion (Paul Simon) - ook een stuk lekkerder dan het origineel. Ik geloof dat ik gewoon geen Paul Simon fan ben…
- Only the Good Die Young (Billy Joel)
- Coming To America (Neil Diamond)
- The Harder They Come (Jimmy Cliff) - ik dacht dat dit nummer origineel van Joe Jackson was, shame on me
- Don’t Let the Sun Go Down On Me (Elton John) - zelfs als punkuitvoering nog lang(dradig): 3 minuten en 49 seconden maar liefst! Niet mijn favoriet.
Conclusie
Tja. Het is weer een Me First and The Gimme Gimmes album pur sang: kort, heftig en vooral niet al te serieus. Muzikaal zit het weer prima in elkaar, maar goed, ik ben al snel tevreden als het strakke gitaar, drum en baspartijen betreft. Het is op zich jammer dat men niet met ‘nieuw’ materiaal is gekomen, maar ik ben wel blij dat ik eindelijk de gedownloade (vinyl) versies van de nummers in kan ruilen voor lekker harde digitale versies. Dat bonkt zoveel beter in mijn koptelefoon! Rest me nog één vraag: waarom ontbreekt het nummer ‘Ben’ (cover van Michael Jackson)? Iemand? Volgens mij kan de heer Jackson de royalties goed gebruiken tegenwoordig…
Wauw, leuke post. Ik had ook al een halve post klaarliggen over MFatGGs. Misschien moet ik die toch maar eens voltooien.
)
Enfin, geweldig om klassiekers zo energiek te horen, ook al vind ik de originele vaak beter (zeker The Boxer en Mother & Child Reunion, want ik ben wel een Paul Simon fan
‘I Write the Songs’ is volgens mij de bewerking van die Amerikaanse hit van Barry Manilow (die in Nederland veel minder succes had).
Waarom ‘Ben’ ontbreekt weet ik niet. Die zou er wel tussen kunnen. Dat nummer staat ook niet op hun ‘Take A Break’ album, waarop nog meer 70s/80s/90s RnB pop covers staan. Elk van hun albums heeft namelijk een thema (60s/musical/country etc.)
Tot slot: MFatGGs lijkt me een ideaal feest bandje, waarbij je en de energie krijgt van bekende nummers, en de energie van hun strakke en snelle uitvoeringen.