Regie: Michel Gondry
Cast:

• Gael García Bernal als Stéphane Miroux
• Charlotte Gainsbourg (de dochter van Serge Gainsbourg en Jane Birkin, bekend van het hijgnummer uit de sixties) als Stéphanie
• Alain Chabat als Guy

Gezien: op de PVR met dank aan Film 1.2

De eerste verrassing: hee, een Franse film. Dat krijg je als je via de digitale programmagids van je PVR de komende drie dagen afstruint en alles wat je leuk lijkt markeert om op te nemen. Althans, ik denk dat het zo gelopen is. Ik kreeg de film in ieder geval voorgeschoteld via Mariette, dus ik ben onschuldig Maar goed: een blik op IMDB leert me dat de originele titel La Science des rêves is. Dat verklaart een hoop. Later blijkt de film overigens toch voor een groot deel in het Engels te worden gesproken door de Mexicaanse (Gael García Bernal) en Franse (Alain Chabat en de rest van Stéphane’s collega’s) acteurs, iets wat ze overigens niet onverdienstelijk doen (ik heb wel ’s erger gehoord). Verder wordt er bij tijd en wijle uiteraard wat Frans gesproken. Bedenkt daarbij dat de vertaling door een Vlaamse is gedaan (althans in de Film 1 versie) en de spraakverwarring is compleet.

Het verhaal

De film gaat over een jongeman (Stéphane) die een zeer levendige inbeelding heeft en sinds zijn jonge jaren moeiete heeft droom en werkelijkheid uit elkaar te halen. Hij heeft een tijdje in Mexico gewoond maar keert terug naar Frankrijk als zijn vader overleden is. Zijn moeder, die een baan voor hem heeft gevonden bij een producent van kalenders, is huisbaas en Stéphane komt in het appartement waar hij zijn jonge jaren ook door heeft gebracht te wonen. Dat appartement lijkt sinds hij met zijn vader naar Mexico is vertrokken niet meer aangeraakt: alles uit zijn jeugd is nog aanwezig, inclusief kinderbed.

De baan is niet de creatieve baan waarop hij had gehoopt; Stéphane mag iedere dag lullig typesetting werk doen, samen met een aantal zonderlinge collega’s waaronder Guy. Een poging om zijn “disasterology” calendar, een kalender met iedere maand een kleurrijke tekening van een ramp, te slijten aan de baas loopt op niets uit; volgens deze willen de mensen alleen maar kalenders met blote vrouwen.

Stéphane leert ondertussen zijn nieuwe buurvrouw, Stéphanie, kennen. Deze blijkt net als hijzelf artistiek en creatief onderlegd. Gedurende het eerste half uur begint Stéphane zich steeds meer aangetrokken te voelen tot Stéphanie. Ze beginnen samen aan een creatief project en Stéphane probeert zijn buurvrouw met zijn wereld, waarin droom en realiteit moeilijk van elkaar zijn te onderscheiden, kennis te laten maken.

Het draait in de film natuurlijk om de ontluikende relatie tussen Stéphane en Stéphanie en hoe die zich ontwikkelt. Stéphanie blijkt meer moeite met de wereld van Stéphane te hebben dan hij had gedacht. Een en ander verloopt dus nogal moeizaam, en naakte slaapwandelsessies en onhandige interventies van zijn door sex geobsedeerde collega Guy maken het er allemaal niet makkelijker op. Maar hoe het uiteindelijk afloopt ga ik natuurlijk niet verklappen.

Scherp blijven met M&M’s en sloten thee

Ik had gedurende de film nogal moeite met wat nu droom en wat nu werkelijkheid was, temeer omdat deze steeds meer leken te gaan overlappen. Op zich niet erg, want daar was het natuurlijk juist ook om te doen. De fantasiewereld van Stéphane werd erg creatief weergegeven, daarvoor verdient deze film in ieder geval in artistiek opzicht een enorme pluim. Wat ik echter jammer vond is dat aan een aantal zaken helemaal voorbij wordt gegaan. Zo vond ik het erg vreemd dat, hoewel Stéphane’s (fysieke/psychische) probleem bij zijn moeder bekend was, er verder niets aan werd gedaan en dat hij in zijn jeugd ook nooit is behandeld, hoewel het regelmatig voorkwam dat hij zijn hele bed ondergekotst had na een met de realiteit verweven droom. Verder miste ik de link met zijn vader, die net aan kanker was overleden. Dit werd heel expliciet gemeld in het begin, dus daar verwacht je dan wel het een en ander van. Wel werd duidelijk dat zijn vader hem de liefde voor rare, zelf in elkaar geknutselde elektronica heeft bijgebracht.

Enfin: een prima film voor een doordeweekse avond op de bank met flink wat thee en M&M’s en een kat op schoot. Ik geef ‘m een waardering van drie-en-een-halve ster. Nu alleen nog een set rating images zoeken, denk die er dus eerst maar even bij

Maar goed, wie heeft deze film ook gezien? Zoja, wat vond je ervan?