|
Het is nog vroeg als we deze zaterdagochtend op het laatste moment enigszins gestresst proberen onze volgens het streefgewicht van Intertrek (8 kilo) te zware rugzakken van alle overbodige dingen te ontdoen. Wij nemen onze eigen tent van 2.5 kg mee, dus voor ons wordt dat streefgewicht 9.25 kilo. Uiteindelijk stappen we beiden met ongeveer 12 kilo op de trein richting Den Haag; het opofferen van Teva's en meer dan de helft van ons snoeppakket gaat ons toch wat te ver.
In Den Haag spoeden we ons nog even snel door het drukke centrum naar reisboekhandel Stanley & Livingstone, waar de voor ons gereserveerde kaart van het oostelijk deel van Picos de Europa op ons ligt te wachten. We spreken af dat het van nu af aan gedaan is met de stress, we gaan immers op vakantie. Op station Den Haag Hollands Spoor ontmoeten we Ingrid, de reisbegeleidster van Intertrek, en even later voegen reisgenoten Martijn en Hanny zich ook bij ons. We laden de Thalys met eindbestemming Paris Gare du Nord vol met tenten en een flink aantal zware dozen met voedsel en kookspullen van Intertrek en vertrekken richting Rotterdam, waar Ruurd, Sonja, Henk en Aaltsje opstappen. De groep is nu bijna compleet; in Parijs komt Martin, die om één of andere duistere reden de volgende trein moet nemen, er nog bij.
De Thalys brengt ons met een slakkegangetje naar Brussel en komt daarna eigenlijk pas lekker op gang, hetgeen ons dus voldoende tijd geeft om uitgebreid kennis met elkaar te maken. Al snel weten we van elkaar wat we in het dagelijks leven doen en wat ieders bergwandelervaring is. Wat dat laatste betreft schrikken Mariëtte en ik een beetje, de rest van de groep blijkt te bestaan uit doorgewinterde wandelaars die stuk voor stuk intensief sporten. Ik heb vroeger veel met mijn ouders in de bergen gewandeld, maar zeker niet met volledige bepakking zoals op deze reis. Op het conditionele vlak verwacht ik niet zozeer problemen, maar qua techniek zou het nog wel eens zwaar kunnen worden als ik Ingrid zo hoor.
Vroeg in de avond arriveren we in een zwoel Parijs, waar we onze bagage zo snel mogelijk in lockers opbergen. Nadat we benzine hebben gescoord voor de branders en daarbij door een aantal Parijzenaren vreemd zijn nagekeken (nee, we zijn geen terroristen!) gaan we op zoek naar een eettentje. In het drukke Parijs gaat de tijd snel, zeker als er goed getafeld kan worden en er lekkere wijn wordt geschonken. Voor we het weten hebben we Martin opgepikt en kunnen we met metrolijn 5 naar Paris Austerlitz, waar de slaaptrein richting Hendaye/Irún vertrekt. Met een door de SNCF geschonken goodie-bag, bestaande uit een flesje water, een zakje verfrissende doekjes en een vers hoofdkussen, beginnen we aan de lange reis door Midden- en Zuid-Frankrijk. Gelukkig kan deze grotendeels slapend worden afgelegd, althans dat is de bedoeling. Het eerste deel van de nacht kan ik de slaap in het geheel niet vatten, pas na een uur of 4 doezel ik af en toe wat weg.
Tegen 7 uur 's ochtends schrik ik wakker van de intercom, die weet te melden dat we in Hendaye gearriveerd zijn. Enkele ogenblikken later stopt de trein in het Spaanse grensstadje Irún, waar we ietwat verdwaasd en met de slaap nog in de ogen een beetje paniekerig (niemand schijnt te beseffen dat dit het eindpunt is van de trein) onze bagage uitladen. Ingrid probeert plaatsen in de bus van kwart over 8 te reserveren; deze blijkt echter vol zodat we weer een uur of 4 'vastzitten'. Dit geeft ons wel de gelegenheid om de gigantische hoeveelheid meegebracht voedsel (waaronder 135 pakjes hartkeks, 8 zakken ontbijtgranen, 10 complete maaltijden van elk 2 tot 3 kilo, 2 potten jam, 2 potten pindakaas, 1 pot honing, 1 pot appelstroop en 10 pakken roggebrood) te verdelen. Zelfs na de verdeling levert dit voor iedereen een fors en behoorlijk zwaar pakket op, zeker met de kookspullen en 5 liter benzine erbij. Tel hier nog 3 liter water dat op de wandeldagen mee moet bij op, dan kom je per persoon al snel op ruim 20 kilo bagage! We wisten allemaal dat het een zware reis zou gaan worden, maar niet dat we de term 'zwaar' zo letterlijk moesten nemen.
De reis met de Alsa autobús levert ons een sightseeing van de Noord-Spaanse kuststeden op: achtereenvolgens krijgen we in vogelvlucht San Sebastian, Bilbao, Laredo, Santander en Torrelavega te zien. Na 4 uur wegdutten komen we aan in Unquera, waar blijkt dat we wéér een aantal uur moeten wachten op de bus die ons de laatste paar kilometer naar La Hermida zal brengen. Ik heb het intussen flink gehad van al het reizen en de lange wachttijden tussendoor en stap in La Hermida meer dood dan levend uit de bus. Na een flinke maaltijd in de plaatselijke herberg en een douche (koud, maar waarschijnlijk de laatste voor de komende week) knap ik weer een stuk op. En maar goed ook, want morgen staat ons een fikse klim- en klauterpartij te wachten!
|
|
