|
06:00 uur, de hoogste tijd om op te staan. Ik heb sinds gisteravond vrijwel aan één stuk door geslapen. De energievoorraad lijkt echter nog niet helemaal aangevuld, het uitruimen van de tent alleen al kost me ontzettend veel moeite. Vooral mijn benen stribbelen erg tegen. Ik hou mijn hart vast en hoop dat het zometeen wat beter zal gaan. Het ontbijt valt nog steeds niet goed, maar ik heb me voorgenomen dat ik geen twee keer helemaal leeg wil lopen. Als het vandaag weer zou gebeuren zou dat voor mij een vroege aftocht naar het strand betekenen, en daar heb ik absoluut geen zin in.
Hoog boven ons zien we in het halfdonker twee mensen met hoofdlampjes aan de steile wand van de Naranjo de Bulnes bungelen. Vandaag staat ons ook een behoorlijke klauterpartij (met kabelpassage) te wachten, maar gelukkig hebben we daar geen klimmateriaal bij nodig. De groep heeft gisteravond besloten de route voor vandaag enigszins te wijzigen, het doel is nu het dorpje Fuente Dé in plaats van Vega de Liordes. Hoewel het ineens toch goed met me lijkt te gaan ben ik ze zeer dankbaar voor het kiezen van dit stukken lichtere alternatief.
Via het maanlandschap van de Jou Sin Tierre en de Jou de Los Boches, twee zogenaamde 'dolines' ofwel trechtervormige kuilen veroorzaakt door ingestorte grotten, bereiken we de Horcados Rojos. Hier wordt het écht leuk: we moeten tegen een behoorlijk steile wand omhoog, gebruik van handen _en_ voeten vereist! Even verderop kunnen de mensen die wat minder zeker van hun zaak zijn via de staalkabel naar boven klimmen, maar Ruurd, Aaltsje, Sonja en ik vinden de uitgestippelde route maar niks en volgen onze eigen weg naar boven. Dit is voor mij tot nu toe het hoogtepunt van de reis. Mariëtte vindt het geklauter maar niks, maar wordt goed begeleid door Martijn en Martin, die zo te zien veel ervaring hebben in het 'naar boven praten' van mensen.
De kekjes met honing, sardientjes, smeerkaas en meer van dat lekkers smaken na deze toch wel behoorlijke inspanning overheerlijk. Er worden zelfs zakjes snoep aangebroken, zo blij zijn we dat we de Horcados Rojos getrotseerd hebben. In de verte schittert de Cabaña Verónica, ooit deel van een Amerikaans oorlogsschip maar nu een futuristisch aandoende berghut. Hier lopen we even later naar toe, om vervolgens weer een eindje terug te lopen op weg naar 'El Cable', de kabelbaan naar Fuente Dé. Dit laatste stuk bestaat uit een lange maar vrij rustige afdaling, weliswaar over redelijk slecht terrein. De kabelbaan levert ons netjes vlak bij de camping af, waar we in een soort van verdomhoekje weggestopt worden, ver van de andere gasten verwijderd.
Het neerstrijken op de camping levert luxe op die wij gisteren nog niet hadden voorzien: er kan gedoucht worden en er is een kampwinkel met alles wat je maar wensen kunt. Als kinderen zo blij zitten we even later met zakjes pinda's en pistachenootjes, sinaasappels en blikjes bier helemaal fris en schoon te wachten tot het onweer voorbijgetrokken is. Hierna schrokken we een overheerlijke 'Penne di Pappa e Pommodori di Mamma' (hoe verzin je het) met tomatensalade, een Intertrek-maaltijd die van mij een dikke voldoende krijgt, naar binnen. Tevreden, want blij dat ik er weer helemaal bovenop ben, kruip ik tegen twaalven in mijn slaapzak.
|
|
