|
Cain, het dorpje waar we onze rustdag hebben, bestaat uit ongeveer twee huizen, drie herbergen, één piepklein winkeltje, een stuk of wat frisdrankautomaten en heel veel dagjesmensen. Een vrij toeristisch stukje van de Picos dus, hetgeen valt te verklaren uit het feit dat je vanaf hier een flink eind door de Cares kloof kunt lopen zonder extreem te hoeven stijgen of dalen. Wij zijn neergestreken op een grasveld naast de rivier de Cares. De volgende ochtend blijkt dat het eigenlijk een soort gedeeld achtererf is van de inwoners van het dorp en dat uitgerekend onze tent op een stukje staat dat eigendom is van een oud vrouwtje die al om 8 uur tegen het tentdoek aan staat te rammen om haar campinggeld op te eisen. Tot zover het uitslapen!
Ik besteed de dag aan het wassen van mijn kleren (vooral mijn sokken), badderen in de rivier (tegelijkertijd onze douche en ons toilet, bij gebrek aan 'normaal' sanitair) en nietsnutten. Inmiddels is er een vervangster voor Ingrid gevonden; ze heet Lydia en komt morgen in de loop van de middag aan. Dit betekent dat er een extra rustdag ingelast moet worden, maar ik hoor niemand klagen. We zijn nu Ingrid teruggaat wel in de gelegenheid om de gigantische voedselvoorraden flink uit te dunnen. Mijn gewraakte pot honing gaat, nadat ik er een week voor niets mee gezeuld heb, eindelijk terug naar Nederland, samen met 50 pakjes hartkeks, een pot stroop, twee potten pindakaas en nog een hele berg voer.
Inmiddels begint het dal gevuld te raken met laaghangende bewolking. Een heel mooi gezicht, maar geen goed teken. De tweede rustdag valt dan ook letterlijk in het water. Het regent zo'n beetje de hele dag, dus zoeken we beschutting in de ongezellige, met tl-buizen verlichte cafeetjes in het dorp. De rivier oogt opeens ook een stuk minder helder. Met de gedachte dat de oever door ons gebruikt wordt als toilet in mijn achterhoofd besluit ik mijn wasbeurt vandaag toch maar over te slaan. Ik breng een groot deel van de middag slapend door, net zoals Hanny en Aaltsje, terwijl Sonja, Martin, Mariëtte, Henk en Ruurd alvast een deel van de route van morgen gaan verkennen en Martijn en Ingrid zich verpozen op het terras.
Tegen de avond klaart het eindelijk wat op. Het wachten is nu op Lydia. Al snel stapt ze uit de taxi en kan de Riz Tropical, ook een erg geslaagde maaltijd, naar binnen gewerkt worden. Na een korte afscheidsceremonie, waarbij Ingrid een paar aardigheidjes van de groep krijgt, kruipen we in onze slaapzak. Morgen is het gedaan met de rust, dan moet er weer flink geklommen worden!
|
|
