|
Op deze mooie nazomerdag beginnen we met de eerste twee etappes van het Pieterpad, van Pieterburen naar onze woonplaats Groningen. De verbinding met het openbaar vervoer naar Pieterburen schijnt nogal te wensen over te laten, maar gelukkig vinden we mijn ouders bereid ons even te brengen. Om half één is het zover: we kunnen aan de terugtocht naar Groningen beginnen. Eerst maar 's zien dat we de eerste etappe, die ons naar Winsum leidt, weten te volbrengen.
De 'beroemde' wegwijzer in Pieterburen, die we graag op de foto willen hebben, kunnen we niet vinden. Misschien zijn we 'm wel glad voorbijgelopen. We besluiten dan maar om Pieterburen achter ons te laten en op pad te gaan. Het eerste stuk naar Eenrum gaat over de Oosterweg, vervolgens via een omweggetje bij boerderij Huninga verder over dezelfde weg, en is heerlijk rustig. Al snel krijgen we allebei honger, dus zoeken we op de kaart naar een leuk picknickplekje. In het Eenrumerbos vinden we een grasveld waar we ons tegoed kunnen doen aan het meegebrachte voer. Na 20 minuten gaan we weer op pad, richting Eenrum. Dit is een klein, intact gebleven oud wierdendorp dat een enorme rust uitstraalt. Bij de kerk geraken we zonder dat we het door hebben even van het Pieterpad, gelukkig wijst een attente dorpsbewoner ons hier bijtijds op.
Na Eenrum zijn we tot onze verbazing al snel in Mensingeweer, een dorp waar we al eens met de kano's van Marenland langs waren gekomen. We hadden ons destijds niet gerealiseerd dat we zo dicht bij de zee waren. Te voet ziet Mensingeweer er heel anders uit dan per kano; al peddelend door de Groninger maren waan je je in een dichtbebost gebied, terwijl het in werkelijkheid een vrij vlak en kaal landschap is. Wel een mooi landschap overigens, alhoewel ik als ras-Groninger misschien ietwat bevooroordeeld ben.
Hierna loopt het pad een flink stuk gelijk met het Mensingeweersterloopdiep, met aan de overkant de redelijk drukke verkeersweg naar Winsum waar je als je in de kano zit eigenlijk helemaal geen erg in hebt. Nu hebben we er meer last van, maar er valt aan onze rechterhand gelukkig genoeg moois te zien. Na een kilometer of twee slaan we bij het Winsumerdiep linksaf, het is nu nog ongeveer een kilometer tot Winsum. Op het laatste stuk komen we een wat verontruste skater tegen, die zich aan zijn nauwkeurig uitgestippelde route wil houden maar op een van het asfalt ontdane, met grof grind bestrooide weg was gestuit. We verzekeren hem dat dit maar een meter of 250 zo door gaat, waarna we elkaar een goede reis wensen.
In Winsum aangekomen nemen we wegens vermoeidheid en dorst een shortcut naar het eerder genoemde Marenland, waar we onder het genot van een ijsje en een drankje weer tot leven komen. Daarna besluiten we om alsnog netjes het pad door Winsum te volgen. Dat blijkt de moeite waard te zijn, het centrum van Winsum is erg gezellig. Alles in beschouwing genomen vormt deze etappe een leuk begin van het Pieterpad. Weliswaar is het landschap wat kaal, maar ook dat heeft zo zijn charme. Daarbij moet wel gezegd worden dat het weer mee zat; met een stevige tegenwind en striemende regen is dit open terrein vast een stuk minder aangenaam ;)
Waardering:   (7/10)
Heb je deze etappe ook gelopen en ben je het niet of juist wel met me eens? Laat een bericht achter in mijn gastenboek! |
|
