|
Vandaag is de eerste dag van een Pieterpad-vierdaagse met volledige bepakking die ons vijf etappes verder, naar Vierlingsbeek, moet brengen. Eigenlijk is het een soort van training, over drie weken lopen we vijftien dagen lang met zo rond de veertien kilo op onze rug door de Picos d'Europa. Ook kan er nu mooi even wat nieuwe 'gear' uitgetest worden: Smartwool sokken, een zeem van Zeeman bedoeld als ultralichte en -compacte handdoek en onze nieuwe digitale camera, de PowerShot A70 van Canon. Om even over tien vertrekken we met de trein richting Doetinchem, waar we om half twee beginnen aan de 19 kilometer naar het Duitse Hoch-Elten, net over de grens.
De eerste paar kilometers gaan vrij moeizaam: het is warm, we zijn een beetje versuft van drie uur in een warme trein zitten, onze rugzakken zijn nog niet lekker afgesteld en last but not least is het een oersaai stuk! Bij recreatiepark Stroombroek, waar de luierende badgasten ons vreemd aankijken, verstellen we onze rugzakken en proeven we alvast hoe Beef Djerkey (hoogcalorische, gedroogde 'outdoorworst') smaakt. Best wel goed eigenlijk, dat kan dus ook mooi mee naar Spanje. Inmiddels begint de lucht wat te betrekken. Niet zo leuk voor de recreanten, maar voor ons komt de ermee gepaard gaande afkoeling als geroepen. Volgens de kaarten lopen we de rest van de etappe vrijwel alleen maar door het bos, ook dit geeft ons weer nieuwe moed.
Eenmaal in het bos gaat alles inderdaad een stuk beter; eindelijk beginnen we een beetje op gang te komen. Na de beklimming van de Hettenheuvel (85 meter boven zeeniveau) zijn we enigszins buiten adem. Iets verderop, in het Bergherbos, blijkt dat we eigenlijk voortdurend kleine stukjes moeten dalen en klimmen. Perfect dus, we hebben alleen onze bedenkingen over de bijna kaarsrechte route die het Pieterpad hier door het bos volgt. Het is helaas niet de eerste keer dat ons dit opvalt, vaak kan de route volgens ons een stuk 'speelser'. Voor de rest hebben we het eigenlijk prima naar onze zin op dit prachtig glooiende en bosrijke terrein, temeer omdat sommige braamstruiken al flinke hoeveelheden (bijna) rijpe bramen dragen. Smullen geblazen dus!
De mix van Duitse en Nederlandse teksten op verkeersborden die we tegenkomen nadat we de A3 (Arnhem-Oberhausen) zijn overgestoken wijst er op dat we ons nu in het grensgebied bevinden. Even verderop komen we een met valhelmen uitgerust fietsend gezin tegen. Nu weten we het zeker: we zitten in het verre Duitsland. Voor we de tent kunnen opzetten moeten we de laatste 'berg' van vandaag, de Eltenberg, over. Uiteindelijk komen we via een erg steil pad naast het Waldhotel beneden bij bungalowpark 'die Geschwister Philipoom'. De gezusters hebben in hun achtertuin een soort van trekkersveldje ingericht, aan het meertje 'die Wild'. Hier is het zo te zien prachtig kamperen, dus zetten we de tent op en beginnen aan ons overheerlijk Knorr Carbonara-prutje.
Vandaag was een erg geslaagde dag. De kwaliteit van de route was bovengemiddeld en de nieuwe 'gear' bleek het goed te doen. Ik ben vooral erg blij met mijn nieuwe sokken, de uitslag op mijn voeten die ik normaalgesproken na een dag wandelen altijd heb lijkt hiermee verleden tijd.
Waardering:   (8/10)
Heb je deze etappe ook gelopen en ben je het niet of juist wel met me eens? Laat een bericht achter in mijn gastenboek! |
|
