|
Via de Zeelandsestraat verlaten we Millingen. Het Pieterpad loopt hier weer door een vrij vlak en kaal gebied met hier en daar een fruitteeltbedrijf, op zich nog geen vooruitgang ten opzichte van de vorige etappe dus. Gelukkig wordt ons al snel wat vermaak aangeboden in de vorm van een flinke onweersbui. Net op tijd vinden we een schuur bij een woonhuis waarin we samen met drie fietsers (en zonder agressieve waakhond) een half uur moeten schuilen.
Helaas blijft de omgeving ook na de verfrissing brengende wolkbreuk maar matig interessant. Dit blijft een flink aantal kilometers zo, tot en met het dorp Leuth, waar een tijdje langs een drukke verkeersader moeten lopen. Pas als we voor de tweede keer vandaag de grens met Duitsland overgaan beginnen we het landschap wat meer te waarderen. Een slingerend weggetje, aan beide kanten omzoomd door hoge populieren, brengt ons naar het Duitse Zyfflich. In dit aan drie kanten door Nederlands grondgebied ingesloten dorp heerst nog de rust die we eigenlijk overal in dit gebied hadden verwacht. De Duitsers begrijpen blijkbaar net iets beter hoe ze het natuurontwikkelingsgebied de 'Gelderse Poort' in moeten richten, of ze lopen in ieder geval ruim voor op Nederland. We schuilen in Zyfflich even voor een tweede, wat afgezwakte onweersbui en wandelen daarna in een waterig maar warm zonnetje richting Wylermeer en de Duivelsberg.
De gids omschrijft de beklimming van de Duivelsberg als 'lang en steil'; we kunnen niks anders dan dat beamen. Met bonkend hart en in lichte ademnood komen we boven om te ontdekken dat de meeste mensen het enorme hoogteverschil van 75 meter het liefst per auto afleggen. We beginnen aan wat de afdaling lijkt maar wat al snel toch weer een opeenvolging van klimmen en dalen wordt, soms langs zeer smalle, dichtbegroeide paden. Dit stukje Pieterpad maakt in één keer alle vervelende voorgaande kilometers van vandaag goed. Zonder de horzels, die het prima naar hun zin hebben in de klamme warmte van de namiddag, zou het echter nog een stuk leuker zijn geweest. Woest om ons heen meppend om maar niet leeggezogen te worden bereiken we uiteindelijk de mooi gelegen trekkerscamping 'het Hoge Hof', waar met moeite nog een plaatsje voor ons vrijgemaakt kan worden. Morgen de laatste drie kilometer naar Groesbeek, nu eerst eten, douchen, dit verslag deels schrijven en daarna van een welverdiende nachtrust genieten.
De laatste drieëneenhalve kilometer naar Groesbeek slingeren we de heuvel af tussen de maïsvelden door, een prachtige afsluiting van deze naar het zuiden toe steeds aantrekkelijker wordende etappe. We passeren de overblijfselen van een galg en lopen hierna via een prachtig gelegen villawijk het centrum in. De etappe eindigt bij een korenmolen die ik met enige moeite zonder autoverkeer op de foto weet te krijgen.
Waardering:   (8/10)
Heb je deze etappe ook gelopen en ben je het niet of juist wel met me eens? Laat een bericht achter in mijn gastenboek! |
|
