|
We zijn vandaag begonnen met de laatste paar kilometers van de vorige etappe, tot aan Groesbeek dus. De spieren zijn inmiddels weer warm, dus stomen we op volle snelheid richting de St. Jansberg. Na een korte pauze, waarin we door flink wat wandelaars die vlak achter ons zaten worden ingehaald, komt deze uit de kluiten gewassen heuvel al vrij snel in zicht. We missen een afslag naar rechts met als onverwachte voordelen dat we een stuk afgesneden blijken te hebben en dat we lekker in de schaduw van het bos hebben kunnen lopen in plaats van in de brandende zon op de er naast liggende akkers.
Na een tijdje evenwijdig aan de St. Jansberg gelopen te hebben beginnen we aan de beklimming ervan. Deze gaat gelukkig een stuk geleidelijker dan die van de Duivelsberg gister. Na een vrij lang recht stuk begint het pad uiteindelijk wat meer te slingeren. Het is inmiddels tijd voor de lunch, dus nemen we op een slagboom naast twee wandelaars plaats. Zij hopen morgen de etappe Groesbeek-Millingen te lopen, waarna ze het Pieterpad voltooid hebben. Het kris-kras lopen van Pieterpad-etappes lijkt ons niets, maar veel mensen schijnen het op deze manier te doen, meestal wegens de vaak matige kwaliteit van het openbaar vervoer.
Via smalle, kronkelende bospaadjes langs kleine vennetjes verlaten we de St. Jansberg aan de oostkant. Het is lekker koel en de omgeving is prachtig, dus schieten we lekker op. We steken een rijksweg over en lopen nu parallel aan de grens met Duitsland. Aan onze linkerhand torent het Duitse Reichswald hoog boven het vlakke Noord-Limburgse landschap uit. Het Reichswald loopt van west naar oost zover het oog reikt, een prachtig gezicht. We besluiten nog één keer een paar meter de grens over te gaan voor een 'quick snack' op een Duitse picknickplaats langs de bosrand. Hier werkt een dikke, harige rups heel leuk mee aan de geheel in het teken van hem staande fotosessie.
De laatste kilometers naar Gennep vallen enigszins tegen; het Pieterpad voert langs een lang, recht stuk asfalt dat naarmate we dichter bij Gennep komen steeds drukker wordt. Ook wordt de stilte af en toe wreed verstoord door helikopters, straaljagers en andere militaire luchtvaart. Uiteraard raken we ook steeds vermoeider door de in het open terrein ongenadig fel brandende zon.
Uiteindelijk komen we in Gennep aan, waar we op het mooie dorpsplein tegenover de VVV wat uitrusten en nieuwe energie putten uit toetjes van de Edah. De uitzinnige, luidruchtige padvindertjes die 'sugar high' zijn van het voor hun laatste zakgeld gekochte snoep en over een uur waarschijnlijk enorm chagrijnig zullen zijn vanwege een snel dalende suikerspiegel negeren we voor het gemak maar eventjes, daarvoor smaken onze toetjes te goed. Het begon vandaag erg leuk, maar de laatste kilometers door het vlakke Noord-Limburg hebben we, mede door vermoeidheid, als saai en afmattend ervaren.
Waardering:   (8/10)
Heb je deze etappe ook gelopen en ben je het niet of juist wel met me eens? Laat een bericht achter in mijn gastenboek! |
|
