|
Ons plan om nu eens een keer iets anders te lopen dan het Pieterpad blijkt nog heel wat voeten in aarde te hebben: de wandelgids van het Wad- en Wierdenpad is overal uitverkocht! De herdruk wordt ergens halverwege juni verwacht, over twee weken dus. Zin om te wachten hebben we niet, dus in een laatste wanhoopspoging besluit ik mijn geluk te beproeven in de openbare bibliotheek. Daar vind ik op de afdeling Groninganae een exemplaar van de gids uit 1994. Nu maar hopen dat de route in de tussenliggende negen jaar niet te veel veranderingen heeft moeten ondergaan. We zullen het gauw genoeg merken.
Het Wad- en Wierdenpad begint (of eindigt) officieel in het centrum van Nieuweschans, maar wij smokkelen een kilometertje en beginnen op het perron. Twee wandelaars die bij ons in de trein zaten vragen of we soms ook het Noaberpad gaan lopen. Daar zijn we nog lang niet aan toe, eerst moet er nog zo n 700 kilometer langs de Nederlandse kust gewandeld worden. We voegen de daad bij het woord en verlaten Nieuweschans aan de noordwestkant. Vrijwel direct lopen we Oudezijl binnen, en hier begint het avontuur. We verlaten de openbare weg en volgen het maaipad langs de in bloei staande koolzaadvelden. Het pad is overwoekerd door kniehoog gras en talloze reuzedistels. Geen probleem, ware het niet dat een kolonie bijen besloten heeft even verderop langs het pad haar raat te installeren en niet echt blij is dat wij het lef hebben te willen passeren. Met ingehouden adem en bonkend hart begeven we ons door de de luid zoemende luchtmacht; we komen er gelukkig zonder kleerscheuren vanaf.
In Nieuw-Beerta wandelen we langs het oorlogsmonument en de gerestaureerde kerk. Voordat we het weten verlaten we het dorp alweer via een smal, door brandnetels overwoekerd pad. Even later gaan de brandnetels over in het inmiddels beproefde recept van distels en (meer dan) kniehoog gras. Ik prijs me gelukkig dat ik mijn pijpen nog niet afgeritst heb, aan het gescheld van Mariette te horen zijn de distels ook al niet gediend van ons. De natuur vecht dus flink terug in Groningen, en op zich is dat een heel goed teken. Wel hoop ik dat deze 'slechte' paden niet het gevolg zijn van het niet meer onderhouden van het Wad- en Wierdenpad, dat zou erg jammer zijn.
Vlak voor we de dijk op gaan komen we de eerste permanente routewijziging tegen. Volgens de gids zouden we dwars door een akker heen moeten, volgens ons zal de boer die even verderop druk bezig is dit niet zo leuk gaan vinden. We volgen de Kwelderdijk en komen even verderop op de in de oude gids als alternatief omschreven route terecht. De zeedijk doemt voor ons op, even voor kilometerpaal 2 beklimmen we deze en lassen we een dik verdiende lunchpauze in. We bereiden ons alvast mentaal voor op 11.5 kilometer zeedijk.
De tocht over de zeedijk blijkt in tegenstelling tot wat we gedacht hadden verrassend afwisselend te zijn. Ten eerste zijn er natuurlijk de vele schapen, die je ruwweg kunt onderverdelen in bang, banger en paranoïde. Dan is er het prachtig uitzicht op het unieke natuurgebied van de Dollard en de daarmee enigszins in contrast staande maar in het geheel niet storende industrieterreinen, windmolenparken en havens aan de Duitse zijde. Vooral op het Punt van Reide is het genieten geblazen; het enige geluid dat je er hoort komt van de vogels, die hier een prachtige broedplaats hebben.
Inmiddels hebben we het grootste deel van de 35 kilometer naar Delfzijl achter ons. De in elkaar overgaande dorpen Termunten en Termunterzijl bieden een aantal bezienswaardigheden, waaronder de kerk en de uit 1601 stammende afwateringssluis. Bij vishandel en -restaurant Landman schrokken we zalm, zeetong en sorbetijs naar binnen en constateren we dat we flink verbrand zijn. Tja, zeelucht en de schittering van de zon in de Dollard doen wonderen. Aangesterkt verlaten we Termunterzijl via de zeedijk, die we tot Delfzijl moeten blijven volgen. Tot aan het monument voor het verdwenen dorp Oterdum is het leuk, daarna is het 4 kilometer lang afzien langs het oerlelijke monster van een industriecomplex bij Delfzijl. Tel daar nog vermoeidheid en een roodverbrande nek bij op en het is een ware hel. We houden de pas er voor zover we kunnen stevig in en bereiken na wat een eeuwigheid lijkt de haven van Delfzijl, een hele verademing. Blij dat we het eerste stuk voltooid hebben stappen we in de boemel richting Groningen. Morgen verder met dit tot nu toe fantastische lange-afstand-wandelpad!
Waardering:   (8/10)
Heb je deze etappe ook gelopen en ben je het niet of juist wel met me eens? Laat een bericht achter in mijn gastenboek! |
